سرکار خانم مینو بدیعی از  بزرگان روزنامه نگاری این دیارند . درباره ی پست اخیر من درخصوص کتاب دا به گزارشهایی اشاره کرده اند که در زمان جنگ نوشته اند و مشاهداتشان از وقایع آن روزها.

ایشان نوشته اند:

اقای ارش شفاعی
سلام دیدن انچه که واقعیت بوده وهست با انچه که به شکل رمان و فیلم درمی اید بسیارفاصله دارد . "دا" را نخوانده ام اما تلخی سرد واقعیت های دردناک خرمشهر را با چشم های خودم دیدم . تلخی بمبارانهای شهرها و گریز از انفجارهای پیاپی را ... زمانی که خیلی از مخاطبان وبلاگ شما وشاید هم خود شما دنیا نیامده بودید من در بیکرانه شهر تهران به دنبال تهیه گزارشهایی از موشک باران و بمباران این شهر بودم وهرگز فراموش نمی کنم ان دوکودک مدفون را در کناره خاطره های ویران مادر بزرگشان وخانه خراب شده شان در قلب تهران در کنار مسجد الجواد و... اما به نظرمن این ملت حافظه تاریخی ندارد ! این را به عنوان یک گزارشگر قدیمی می گویم . صد البته واقعه خرمشهرتلخ تر از همه مصائب جنگ است اما برای فراموشی تاریخی حافظه مردم چه باید کرد ؟

خدمت ایشان عرض می کنم که چه خوب است با بازخوانی دوباره خاطراتشان و انتشار دوباره ی گزارشهای آن روزها در قالب یک کتاب مستقل  به نسل بعد و نسلهای بعد فرصت  بازشناسی تاریخ پرخون آن روزگار را بدهند. بی صبرانه منتظرم که این پیشنهاد را اجابت کنند.