هفته، هفته اي است كه در آن بايد به ياد آوريم چه هزينه هاي سنگيني در طي همين چند سال اخير بابت بروز سوانح طبيعي پرداخته ايم: زمين لرزه هاي مهيب و خونين بم، منجيل، قزوين، بجنورد، قائن، بروجرد و... سيل در نكا، گلستان و خوزستان و اتفاقهايي ناخوشايند از اين دست.

هفته، هفته اي است كه در آن بايد به ارزيابي عملكرد مسؤولان بپردازيم. ميزان تحقق وعده هايي را كه پس از اين گونه اتفاقها داده اند بررسي كنيم و به ياد آنان بياوريم كه براي مثال پس از زلزله بم چه قولهاي شديد و محكمي در مورد نوسازي بافتهاي فرسوده، تهيه نقشه جامع شهرهاي بزرگ و كوچك و ساماندهي سامانه مديريت بحران در كشور دادند و چه حجم از كار هنوز بر زمين و چه مقدار از وعده ها در ابتداي اجرايي شدن متوقف مانده است.

ديگر عادت كرده ايم كه در اين گونه مناسبتها، همايشهاي رنگارنگي برگزار شود عده اي از سخنرانان با ارايه سخنرانيهاي كليشه اي به مرور آمارهاي تكراري بپردازند و سر و ته قضيه با يك پذيرايي ساده سرهم آيد!

 
ديگر عادت كرده ايم كه مسؤولان ارگانهاي ذي ربط پشت تريبون سخنراني قرار گيرند و با بيان اينكه اقدامهاي عملي و اجرايي در اين زمينه از عهده يك نهاد و سازمان بر نمي آيد بر «عزم ملي» براي رفع مشكلات سخن بگويند و پس از تشويق حضار، سر جايشان بنشينند و يادشان برود كه قبلاً چه قولهايي داده اند و چه مقدار از اين قولها را به اجرا در نياورده اند.

سؤال اينجاست كه اين «عزم ملي» چگونه به وجود مي آيد؟ اصلاً سر و كله اين اصطلاح كه در همه حوزه ها و مشكلات به آن نيازمنديم از كي در ادبيات مسؤولان ما پي

دا شد؟ آيا «عزم ملي» يك امر فانتزي، موهوم و دست نيافتني است و اگر نيست ايجاد آن برعهده كيست؟
مشخص است تا زماني كه همه چيز به روال عادي است و اتفاقي پيش نيامده، كسي به ياد عزم ملي نمي افتد ولي همين كه اتفاقي روي مي دهد و مشكلات و كم كاريها خود را نشان مي دهد، مسؤولان دست به دامان «عزم ملي» مي شوند تا تقصيرات خود را كتمان كنند و به صورتي پوشيده توپ را به زمين مردم مي اندازند مسأله اينجاست كه «عزم ملي» نيازمند ايجاد احساس نياز به يك امر و تحرك در يك حوزه است، تا زماني كه تحركي در مسؤولان و برنامه ريزان وجود نداشته باشد و طرحها و ايده ها براي اين حوزه بر زمين مانده باشد، مردم نيز تحركي نخواهند داشت، زيرا در اين خصوص تصميم گير و تصميم ساز نيستند و بار اصلي و عمده برعهده مسؤولان است.