ای سیاست پیشه! سیاسی * چرا؟

رای از مجرای رقاصی چرا؟

شیخ اصلاحات را پرسد کسی

می کند دیدار با "ساسی" چرا؟

ساسی از اندام یارش حرف زد

شیخ ما گردید احساسی چرا؟

از عبا عمامه ی خود شرم کن

با مزلفها تو می لاسی چرا؟

همنشین کله سیخی ها شدن

با وجود اینکه خود تاسی چرا؟

پس در این سي سال کس یادی نکرد

فی المثل از شخص آغاسی ** چرا؟

گر برادر "شین" کمی طناز شد

شیخ جان! اینقدر حساسی چرا؟

***

مشکل من با تو مالی بود و بس

نازنینا! می شوی عاصی چرا؟

شعرها گفتم ولیکن کس نداد

در ازایش نیم پاپاسی چرا؟

*  با تشدید یای اول خوانده شود

** آغاسی لب کارون منظور است با شاید این جمعه بیاید شاید اشتباه نشود

به اعتقاد يك وبلاگ‌نويس، اگر وبلاگ را به عنوان يك رسانه بپذيريم، اين رسانه مي‌تواند بر نهادينه كردن فرهنگ گفت‌وگو، نقد سالم و عقلاني و همچنين جهت‌دهي به افكار عمومي تاثيرگذار باشد، اما نبايد توقع ما از اين رسانه خاص، بالا باشد و از سويي ديگر نبايد اين رسانه شخصي را بازگوكننده‌ي خواست‌هاي جمعي دانست.

آرش شفاعي در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) اظهار كرد: اگر در رسانه‌ي شخصي وبلاگ، گفته‌هاي شخصي و خلاف بر عادت و جريان مطرح شود، جامعه بايد تحمل برتابيدن آن را داشته باشد و آن را بايكوت نكند، چراكه وبلاگ يك ساحت كاملا فردي و شخصي است و فرديت انسان‌ها در اين فضا اهميت بيشتري دارد. بنابراين ممكن است اين فرديت با عموم روال جامعه تفاوت داشته باشد.

وي تصريح كرد: اگر قرار است وبلاگ‌ها ايجادكننده‌ي فضاي گفت‌وگو در جامعه باشند، بايد فرديت‌هاي متفاوت نيز تحمل و به رسميت شناخته شوند، در غير اين صورت در عمل اصلا گفت‌وگويي رخ نمي‌دهد و همان گفتمان مسلط جامعه در وبلاگ‌ها و حريم‌هاي شخصي باز توليد مي‌شود.

شفاعي افزود: كاركرد ديگر وبلاگ آن است كه گفتمان‌هاي شخصي و فردي و مبتني بر ديدگاه‌هاي كاملا مستقل را بازتاب مي‌دهد و بنابراين اگر وبلاگ بخواهد فرهنگ گفت‌وگو را گرم‌تر كند، بايد فرديت به عنوان مهمترين عنصر وبلاگ‌نويسي مورد توجه قرار گيرد و تحمل شود.

وي همچنين گفت: انتظار تاثير وبلاگ‌ها بر جهت‌دهي به افكار مردم در جامعه كمي بالا بردن سطح مطالبات و توقعات از وبلاگ‌نويسي است، چراكه انتظار ما از اينكه در كوتاه يا ميان مدت، وبلاگ‌نويسي سطح افكار عمومي جامعه را بالا ببرد، توقع بي‌جايي است.

به گفته‌ي وي، وبلاگ‌نويسي ممكن است به فضاي گفت‌وگو، تضارب افكار و آشنا شدن با ديدگاه‌هاي مختلف كمك كند كه درنهايت جامعه به ساحت‌هاي جديدي دست يابد، اما تحقق اين موارد نيازمند يك پروسه‌ي كاملا بلندمدت است.

شفاعي خاطرنشان كرد: وبلاگ‌نويسي مي‌تواند به بحث‌هاي رايج در سطح جامعه جنبه‌ي شخصي‌تر بدهد و ديدگاه‌هاي تك‌تك افراد جامعه راجع به يك موضوع مشخص را منتشر و اين فضا را گرم‌تر كند كه در نهايت با برآيند نظرگاه‌هاي منفرد، به يك نظرگاه جمعي دست يابد، اما وظيفه تصحيح يا عدم تصحيح اين نظرگاه در جامعه برعهده ساير رسانه‌هاست نه وبلاگ.

اين وبلاگ‌نويس با بيان اينكه فضاي وبلاگ مي‌تواند به عنوان جايگاه تمرين نقد سالم و عقلاني مطرح شود، گفت: وبلاگ‌ها بخشي از افكار عمومي جامعه هستند كه بلافاصله پس از وقوع يك حادثه در جامعه با نگاه و زاويه خودشان، آن را نقد اجتماعي، شخصيتي، طنز و... مي‌كنند. در بررسي برآيند اين محيط، فرديت‌هاي مختلف با نگاه‌هاي متفاوت وجود دارند، اما اينكه اين نگاه‌ها بتوانند در تصميم‌گيري‌هاي جامعه نيز دخالت كنند، از عهده وبلاگ‌نويسي خارج است.

به اعتقاد آرش شفاعي، مهم‌ترين مسأله‌ي جشنواره‌ي شعر فجر اين است كه تكليفش با خودش مشخص نيست.

اين شاعر در گفت‌وگو با خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، درباره‌ي ارزيابي‌اش از جشنواره‌ي شعر فجر اظهار كرد: جشنواره‌ي شعر فجر، جشنواره‌اي است كه قرار است به موضوع شعر بپردازد؛ منتها معلوم نيست كه راهكار اين جشنواره، شيوه‌ي اجرا و نگرشش به شعر چيست؟

او يادآور شد: در هر سه دوره‌ي جشنواره شاهد تقدير بوده‌ايم و بخش‌هاي رقابتي هم به بخش جوانان محدود بوده؛ اما جالب است كه تعداد چهره‌هاي جواني هم كه اين جشنواره به آن‌ها پرداخته، در زمينه‌ي نگرش‌شان به شعر، آدم‌هايي بوده‌اند از يك طيف شعري و يك نگرش.

شفاعي متذكر شد: تا زماني كه راهبرد بلند‌مدت براي جشنواره‌ي شعر فجر انديشيده و مشخص نشود كه مي‌خواهد رقابتي باشد يا محلي براي تجليل از دوستان، اين جشنواره همچنان به اين دور تكراري كه در سه دوره داشته است، ادامه مي‌دهد.

شاعر مجموعه‌ي «تهران شبيه هر شب ديگر سياه بود» گفت: اگر قرار است جشنواره‌ي شعري داشته باشيم كه در فضاي ادبيات ما بن‌بست‌شكني كند، نگاه اصلي‌اش بايد به آشتي ‌دادن مخاطبان انبوه شعر با شعر امروز باشد؛ ولي محدو‌د ‌كردن جشنواره در سالن‌هاي خاص و روزهاي خاص با مدعوان خاص و بعد، بذل و بخشش‌ كردن سكه هيچ مشكلي از شعر و مخاطبان شعر امروز حل نمي‌كند؛ بلكه بر سوء‌تفاهم‌ها دامن مي‌زند.

اين روزنامه‌نگار افزود: معتقدم دوره‌ي سوم جشنواره يك نمايش‌نامه‌ي تكراري و خسته‌كننده بود و تنها بازتاب و بازخوردش، پررنگ‌ كردن سوء تفاهم‌هايي بود كه بين شاعران در حوزه‌ي شعر وجود دارد. در اين جشنواره به 80 نفر در كنار 30 نفر سكه دادند؛ يعني تعداد سكه‌هايي كه در اين جشنواره داده شد، سر به صدها مي‌زند؛ منتها هيچ‌كس نيامد بگويد كه مبناي علمي و عملي اين ريخت‌وپاش چه بوده است؟. آيا چهره‌هاي تقدير‌شده و يا تقديرنشده در اين جشنواره مي‌دانند مبناي انتخاب يا انتخاب نشدن‌شان چه بوده است؟

شفاعي اضافه كرد: مشكل ديگر اين‌كه اعضاي هيأت‌انتخاب و اعضاي شوراي سياست‌گذاري جشنواره و دبيرها جزو تجليلي‌ها و تقديري‌ها بودند و نمي‌دانم چگونه مي‌شود در محضري عمومي، جشنواره‌اي رسمي با پول بيت‌المال برگزار كرد و به اين تناقض‌ها كه در جشنواره وجود دارد، پاسخ نداد؟

او خاطرنشان كرد: به هرحال، جا داشت حداقل اعضاي شوراي انتخاب و دبيران جشنواره اندكي بزرگواري از خود خرج مي‌كردند و اسم خود را در فهرست برگزيدگان جشنواره درج نمي‌كردند تا باعث خنده‌ي حضار نشوند.

اين شاعر در عين حال يادآور شد: شايد برگزاركنندگان اين دليل را بياورند كه چون اسم تعدادي از نامزدها جزو برگزيده‌ها نبوده و يا دلايل اين‌چنيني مي‌تواند موجب نقد و اعتراض شود؛ حتا اگر فرض آن‌ها اين است، باشد؛ اما مبناي انتخاب چيست؟ حتا برخي از كساني كه برگزيده شده بودند، معترض بودند به اين‌كه چرا، و طيف‌هاي زيادي از شاعران شهرستان بودند كه چهره‌ي شعر هستند؛ اما ديده نشدند. و در عوض، آدم‌هايي ديده شدند كه در شاعر بودن‌شان شك است.

شفاعي در پايان گفت: وقتي مبنا نيست، درباره‌ي همه‌چيز مي‌توانيد «ان قلت» دربياوريد كه همه‌ي «ان ‌قلت‌ها» هم درست است. حتا سال گذشته در طيفي، شاعري انتخاب شد، كه در همان طيف، شاعرتر از او هم بود. تكليف جشنواره با خودش معلوم نيست و تنوعي هم نيست. آدمي كه 10 سال است هيچ‌كس از او شعر نشنيده، جايزه مي‌گيرد؛ اما ديگري ديده نمي‌شود و اين موضوع در جشنواره‌اي كه دبيرش داور، عضو هيأت گزينش و برگزيده است، عجيب نيست.

فواره هاي علي رضا سپاهي لائين دوست شاعر دور از دستم يكي از زيباترين غزل هايي است كه بي شك از اين روزگار به سال ها و قرن هاي  بعد مي رسد. اين شعر را بخوانيم:

 فواره ها كه يخ زده  بودند وا شدند

در ناگهان ظهر زمستان رها شدند

 تكرار سربلندي ديرين خويش را

هربار پيش از آنكه نشينند ،پاشدند

 هرچند شوق رفتشان بسته بود پاي

 در راستاي قامت خود جابه جا شدند

 فوراه هاي ساده كه از ارتفاع رود

در زير بار روشني خويش تاشدند

  فواره هاي تاشده با دسته اي زلال

 در دست آفتاب زمستان عصا شدند

 درگير و دار صحبت فواره و عبور

ياران باد وارد اين ماجراشدند

 فواره هاي رم زده در هاي و هوي باد

يك دست، دستهاي بلند دعاشدند

  يك عده در عبور خود از ابر و آسمان

 در امتداد روشن خود تا خداشدند

 يك عده نيزخسته در آوردگاه باد

 ازخويش با خيال نشستن جدا شدند

فواره ها - خلاصه بگويم- كه عاقبت

يك عده ما شدند و گروهي شما شدند

گروهي از امت من بر دروازه هاي بيت المقدس و پيرامون آن و دروازه هاي طالقان و پيرامون آن جهاد را رها نمي كنند و از اينكه شكست خورند يا ياري نشوند بيمي ندارند چرا كه بر حق اند تا اينكه خداوند گنج خود را از طالقان بيرون مي كشد پس دين خود را با آنها زنده مي كند آنچنان كه پيشتر مرده بود 

اللهمّ انّا نشکوا الیک فقد نبیّنا  و غیبة ولیّنا و کثرة عدوّنا و قلّة عددنا و شدّةالفتن بنا و تظاهر الزمان علینا

در این پست چند پیش بینی هنوز محقق نشده ی او را می نویسم:

* به زودی در سرزمینهای عربی ثروتمند شخصی توانا و عامل به شریعت محمد زاده می شود. او با اسپانیا درگیر می شود و بر غرناطه مسلط خواهد شد. او از راه دریا بر مردم لیگوریا پیروز خواهد شد.

*شبانگاهی رنگین کمانی در نزدیکی نانت آشکار می شود. دانش و فنون دریایی بارانی فرو خواهد ریخت. ناوگانی عظیم در خلیج فارس تکه تکه خواهد شد. روسته و تروا( ترکیه یا امریکا) برای ساکسون (آلمان) بدبختی بسیار باعث می شوند.

*خونی دیده می شود که بر کوهها می بارد. خورشید مشرق بذر هراس می پاشد و جنگی در نزدیکی اورگون( امریکا- فرانسه و مرز پاکستان و افغانستان می تواند نعبیر شود) در می گیرد. فتنه ای بزرگ در نزدیکی رم ایجاد می شود.کشتی هایی غرق می شوندو حامل نیزه ی سه شعبه به اسارت در می آید.

*اشک- فریاد- ناله- زاری- ترس. قلبی که رحم در آن جایی ندارد و سخت و سیاه است. دریاچه ی ژنو - جزایر اطراف- سردمداران جنوب. خونهایی  که بر زمین می ریزد. گرسنگی و سرما به هیچ کس رحم نمی کند.

ادامه دارد

ایشان نوشته اند:

اقای ارش شفاعی
سلام دیدن انچه که واقعیت بوده وهست با انچه که به شکل رمان و فیلم درمی اید بسیارفاصله دارد . "دا" را نخوانده ام اما تلخی سرد واقعیت های دردناک خرمشهر را با چشم های خودم دیدم . تلخی بمبارانهای شهرها و گریز از انفجارهای پیاپی را ... زمانی که خیلی از مخاطبان وبلاگ شما وشاید هم خود شما دنیا نیامده بودید من در بیکرانه شهر تهران به دنبال تهیه گزارشهایی از موشک باران و بمباران این شهر بودم وهرگز فراموش نمی کنم ان دوکودک مدفون را در کناره خاطره های ویران مادر بزرگشان وخانه خراب شده شان در قلب تهران در کنار مسجد الجواد و... اما به نظرمن این ملت حافظه تاریخی ندارد ! این را به عنوان یک گزارشگر قدیمی می گویم . صد البته واقعه خرمشهرتلخ تر از همه مصائب جنگ است اما برای فراموشی تاریخی حافظه مردم چه باید کرد ؟

خدمت ایشان عرض می کنم که چه خوب است با بازخوانی دوباره خاطراتشان و انتشار دوباره ی گزارشهای آن روزها در قالب یک کتاب مستقل  به نسل بعد و نسلهای بعد فرصت  بازشناسی تاریخ پرخون آن روزگار را بدهند. بی صبرانه منتظرم که این پیشنهاد را اجابت کنند.

شبها که خرد و خراب و خسته می رسم خانه آب می شوم از شرمندگی روزهای بی دردسر و آرامی که داریم و یادم می افتد این روزها مدیون آشفتگی خونینی است که روزهایی در این سرزمین بر سر گروهی آوار شده است.

کاش این کتاب را نویسنده های کاکل پشت سر بسته ی مکش مرگ مایی که لطف کرده اند و روایت شکنی کرده اند بخوانند -آنهایی که ... ولش کن ... دا را بخوانید ... هر ایرانی یی لازم است دا را بخواند...سلام بر خرمشهر!

چراغ خانه را روشن كنید آواز بگذارید
كسی باید بیاید لای در را باز بگذارید

بیفشانید آبی بر حیاط و یادتان باشد
كه در بالای مجلس چار بالش ناز بگذارید

بجنبید و بیندازید نقلی در دهان غم
به پا خیزید و در دستان شادی‌ ساز بگذارید

الا دلهای تمرین‌كرده دور از او پریدن را
از اینجا تا رسیدنگاه او پرواز بگذارید

بیاید بیشتر گل می‌دهد بیش انتظاران را
اگر دل كنده‌اید از این صبوری باز بگذارید

نگاهش راهزن بسیار دارد من كه می‌ترسم
مگر در رهگذار چشم او سرباز بگذارید

ماجرا این است که روزنامه یدیعوت آحارونوت برای آزمایش میزان توانایی ارتش در تامین امنیت کشور چهارده خبرنگار خود را مامور می کند به پادگانهای نظامی ارتش وارد شوند. این گزارش تاکید می کند که از این میان سه خبرنگار توانستند وارد پادگانها بشوند و حتی در باره ضعفهای امنیتی برخی پادگانها اطلاعاتی به مخاطبان داده شده است.

سوال اینجاست که آیا این روزنامه به رژیم کشورش خدمت کرده است یا خیانت؟ آیا بسته نگاه داشتن دهان مطبوعات در خصوص آسیبهای نیروهای مسلح به معنای خدمت به انها است  و اگر روزنامه نویسی در روزنامه اش از نفوذپذیری یک پادگان در کشور گزارشی تهیه کرد باید او را به تضعیف نیروهای مسلح متهم کرد یا به خاطر نشان دادن این ضعف تشویقش کرد؟

اصل خبر را بخوانید و قضاوت کنید 

پسرم بشنو اين نصايح را

طالب اين كلام چون در باش

اولاً چند شغله خوش بخت است

دائماً بند چند آخور باش

ثانياً دانش و هنر چرت است

گرم بيزنس- همان تهاتر – باش!

بركات مديريت كم نيست

فوق ديپلم بگير دكتر باش

پشت ميز مديريت هر صبح

خالق سمفوني خر خر باش

مدعي شو اگر كه گند زدي

كم نياور  تريپ غر غر باش

وقت اقدام قطره  قطره بريز

وقت فرمايشات شرشر باش

آنچه اصل است جيب افراد است

تو بگو جاي مغز آجر باش

پشت ماشين نشين موبايل به دست

دائماً در پي تفاخر باش

پيرو فرقه ي دلاريه شو

در پي دين شيخ هرهر باش

دي بخر كولر و ببر انبار

ماه مرداد فكر والور باش

پسرم! هرزمان به رنگي شو

صبح ها ترك و عصرها لر باش

آیات ۵۹ تا ۶۴ سوره ی اعراف

پ ن: برای "الملا من قومه" معادل بهتری باید یافت می خواستم ترکیب گردن کلفتها را بگذارم اما به نظر می رسد بیشتر انانی منظور است که برتری و دارندگی مالی دارند

پ ن بعدی: "انهم کانوا قوما عمین" هم از جمله توصیفات چند وجهی و زیبای قرآن است. برای عمین کوردل یا جان کور می شود گذاشت ولی اگر عربی دانی بیشتر از این کلمه بگوید و ترجمه ی بهتری ارائه دهد خدای قرآن اجرش دهد

پ ن بعدتر: سوره ی اعراف پر است از ناسپاسی مردم به پیامبران و لجاجت در عدم پذیرش دعوت انبیا و البته موضوع اصحاب اعراف هم که در این سوره آمده باید مورد توجه و دقت مضاعفی قرار گیرد چرا که همواره محل جدل اصحاب رای بوده است آیه ی ۴۸ همین سوره را بخوانید